Które pozycje na fakturze za energię można realnie obniżyć, a które są stałe?

Pierwsza grupa to koszty zakupu energii: stawka za energię czynną i opłata handlowa. O ich wysokości decyduje umowa: wybór sprzedawcy, modelu oraz momentu wyceny i zakupu.

Druga grupa to część kosztów dystrybucji, którą można obniżyć. Stawki wszystkich opłat dystrybucyjnych wynikają z przepisów prawa i są zatwierdzane urzędowo. To, ile firma zapłaci, zależy od jej parametrów i sposobu poboru: grupy taryfowej, mocy umownej, ilości pobieranej energii biernej oraz rozkładu zużycia, od którego zależy opłata mocowa. Źle ustawione parametry potrafią latami zawyżać faktury, a ich korekta jest możliwa bez zmiany sprzedawcy.

Trzecia grupa to pozostałe opłaty dystrybucyjne, naliczane według stałych stawek, na przykład opłata OZE czy opłata kogeneracyjna. Większość z nich jest naliczana od zużycia, więc firma ma na nie wpływ pośredni: mniejsze zużycie oznacza niższe opłaty od każdej MWh. Wyjątkiem są najbardziej energochłonne firmy: po uzyskaniu statusu odbiorcy przemysłowego płacą obie te opłaty w obniżonej wysokości.

Składniki faktury wymieniam w odpowiedzi na pytanie „Na co zwrócić uwagę przy analizie faktury za energię elektryczną?”, a mapę działań obniżających koszty w odpowiedzi na pytanie „Jak firma może obniżyć koszty energii elektrycznej i gazu?”.

Co zrobić w pierwszej kolejności?

Przy analizie kosztów podzielić wszystkie pozycje z faktur na te trzy grupy i przeanalizować każdą z nich. Dotyczy to zarówno jednej faktury kompleksowej, jak i dwóch faktur przy umowach rozdzielonych. Od razu widać, gdzie decyduje umowa, gdzie parametry, a gdzie zużycie.